„Jakie masz talenty?” – pytanie, które mnie mroziło

Pamiętam to jak dziś. Ktoś zadał mi pozornie proste pytanie: „Jakie masz talenty?”. I nagle poczułam, jak robi mi się zimno.

W głowie od razu poleciał film: ludzie grający na fortepianie, śpiewający na scenie, tańczący tak, że nie sposób oderwać wzroku, sportowcy z półkami pełnymi pucharów. A ja? Nie gram na żadnym instrumencie. Nie śpiewam – i chyba wszyscy wokół powinni być mi za to wdzięczni. Nie tańczę zawodowo. Nie mam na koncie żadnych sportowych osiągnięć, o których warto by wspominać.

Więc może… nie mam talentów?

To przekonanie towarzyszyło mi przez długi czas. Bo tak zostaliśmy nauczeni myśleć o talencie – jako o czymś widowiskowym, scenicznym, czymś, co da się pokazać na scenie albo powiesić na ścianie w formie dyplomu. Jeśli nie umiesz nic z tej listy, łatwo dojść do wniosku, że jesteś po prostu „przeciętny”.

Dopiero badanie Talentów Gallupa pokazało mi, jak bardzo myliłam się w tym rozumowaniu.

Talent to nie tylko scena i podium

Gdy zrobiłam test Gallupa i zobaczyłam swoje wyniki, coś we mnie kliknęło. Okazało się, że talentem jest też to, jak podchodzę do innych ludzi. Że umiejętność wczucia się w czyjąś sytuację, zrozumienia, co ktoś czuje, zanim jeszcze to powie – to nie jest „coś oczywistego, co ma każdy”. To jest talent. Moja empatia, elastyczność w działaniu, zdolność do szybkiego dostosowania się do zmieniającej się sytuacji – to wszystko zawsze traktowałam jako coś naturalnego, więc zakładałam, że skoro jest naturalne, to nie może być wyjątkowe.

A prawda jest taka, że to, co przychodzi nam najłatwiej i najbardziej naturalnie, bardzo często jest naszym największym talentem. Nie zauważamy go, bo nie kosztuje nas wysiłku – a przez to wydaje nam się mało wartościowy. Tymczasem dla kogoś innego ta sama umiejętność może być ogromnym wyzwaniem.

To był dla mnie punkt zwrotny w myśleniu o sobie. Zaczęłam doceniać to, że potrafię postawić się w czyimś położeniu, że łatwo się adaptuję, że kiedy postawię sobie cel, konsekwentnie do niego dążę. Wcześniej te cechy były dla mnie „oczywistością”, niewartą wzmianki. Po badaniu stały się czymś, z czego jestem naprawdę dumna.

Talenty Gallupa – co to właściwie jest?

Koncepcja Talentów Gallupa (CliftonStrengths) opiera się na prostym, ale rewolucyjnym założeniu: zamiast skupiać się na naprawianiu słabości, warto zainwestować energię w rozwijanie tego, w czym jesteśmy naturalnie dobrzy. Badanie identyfikuje 34 talenty podzielone na cztery domeny – wykonywanie, wpływanie, budowanie relacji i myślenie strategiczne – i pokazuje, które z nich są u nas najsilniejsze.

To nie jest test osobowości w klasycznym rozumieniu. To raczej mapa naszych naturalnych wzorców myślenia, odczuwania i działania – tych, które powtarzają się od dziecka, niezależnie od okoliczności.

Poznanie cieni swoich talentów

Badanie dało mi coś jeszcze – pokazało mi też drugą stronę medalu. Bo każdy talent ma swój cień, swoją mniej wygodną odsłonę.

U mnie to na przykład skłonność do bycia „raptusem” (Aktywator na 2. miejscu). Szybko przechodzę do działania. Lubię ruch, akcję, tempo. Nie zastanawiam się zbyt długo – wolę działać. To świetna cecha, kiedy trzeba szybko podjąć decyzję albo ruszyć z miejsca projekt, który utknął w martwym punkcie. Ale to samo działanie potrafi mnie czasem wywieźć na manowce – bo działam zbyt szybko, zanim dobrze przemyślę wszystkie konsekwencje.

I to jest chyba jedna z najcenniejszych rzeczy, jakie dało mi to badanie – świadomość. Nie chodzi o to, żeby zmieniać się w kogoś innego, tylko żeby wiedzieć, kiedy dany talent działa na moją korzyść, a kiedy warto go trochę przyhamować.

Talenty a relacje – kto jest dla mnie dobrym partnerem?

Jest jeszcze jeden efekt poznania swoich Talentów Gallupa, o którym rzadko się mówi – to, jak bardzo zmienia spojrzenie na relacje z innymi ludźmi, zarówno w pracy, jak i prywatnie.

Odkąd wiem, jakie mam talenty, wiem też, z kim dobrze mi się współpracuje, a z kim mogą pojawiać się iskrzenia albo brak „flow” w działaniu. Na przykład – kiedy spotykam osobę z talentem Aktywator wysoko w swoim profilu, to już wiem: będzie się działo. Aktywator to ktoś, kto nie lubi czekać, kto chce działać „na już”, kto zamienia pomysły w konkretne kroki błyskawicznie. W połączeniu z moim własnym pędem do działania potrafimy razem ruszyć góry – ale też równie szybko wpaść w tarapaty, bo nikt z nas nie zahamuje w porę, że o przygotowaniu strategii nie wspomnę…

I to jest w porządku. Znajomość własnych talentów nie polega na tym, żeby unikać ludzi, którzy są do nas podobni albo zupełnie inni. Chodzi o świadomość – wiem, czego mogę się po sobie i po innych spodziewać, wiem, gdzie mogą pojawić się tarcia, a gdzie naturalna synergia. Dzięki temu łatwiej dobierać ludzi do projektów, rozumieć konflikty, które się pojawiają, i po prostu – lepiej się komunikować.

Dlaczego to w ogóle ma znaczenie?

Można by zapytać: po co w ogóle robić takie badanie? Przecież i tak jakoś funkcjonujemy, radzimy sobie w pracy, w relacjach.

Odpowiedź jest prosta – bo bardzo wiele osób (tak jak ja kiedyś) chodzi przez życie, nie doceniając tego, co w nich naprawdę wyjątkowe. Skupiamy się na tym, czego nam brakuje – bo tak zostaliśmy wychowani, w szkole, w pracy, gdzie tradycyjnie poprawia się błędy, a nie chwali mocne strony. Uczono nas „podciągać słabe strony”, zamiast inwestować w to, co i tak wychodzi nam najlepiej.

A prawda jest taka, że najwięcej satysfakcji, energii i sukcesów przynosi nam praca i życie zbudowane wokół naszych naturalnych talentów, nie wokół nieustannego łatania dziur. Osoba, która próbuje na siłę stać się kimś, kim nie jest – bo „tak trzeba” – zwykle kończy sfrustrowana i wypalona. Osoba, która wie, w czym jest naprawdę dobra, i buduje na tym swoje działania, ma zupełnie inną energię.

Co zmieniło się u mnie?

Największa zmiana, jaką dało mi poznanie swoich Talentów Gallupa, to zmiana myślenia o sobie samej. Przestałam porównywać się do ludzi grających na instrumentach, śpiewających czy zdobywających medale, bo zrozumiałam, że moje talenty po prostu wyglądają inaczej. Nie są „na scenie”, tylko w tym, jak rozmawiam z ludźmi, jak podchodzę do problemów, jak szybko reaguję na zmiany i jak konsekwentnie dążę do celu.

To była cicha, ale bardzo głęboka zmiana. Bo kiedy zaczynasz rozumieć, jakie masz naturalne mocne strony, przestajesz walczyć ze sobą. Zaczynasz pracować z sobą, a nie przeciw sobie.

Jeśli i Ty zadajesz sobie to pytanie…

Jeśli kiedykolwiek ktoś zapytał Cię „jakie masz talenty?” i poczułaś/eś podobne zmrożenie co ja – wiedz, że nie jesteś sam/sama. Bardzo wielu ludzi ma w głowie ten sam, wąski obraz talentu jako czegoś scenicznego i widowiskowego. A tymczasem talent może być cichy. Może objawiać się w tym, jak słuchasz innych, jak organizujesz swój dzień, jak podejmujesz decyzje, jak budujesz relacje.

Poznanie swoich Talentów Gallupa to nie jest magiczna sztuczka, która zmieni Twoje życie z dnia na dzień. To raczej narzędzie – lustro, w którym możesz zobaczyć siebie trochę wyraźniej. A czasem właśnie tego brakuje, żeby zacząć doceniać to, kim się jest, zamiast ciągle porównywać się do tego, kim się nie jest.

I chociaż nadal nie gram na pianinie, nie śpiewam i nie mam żadnych sportowych pucharów – dziś wiem, że moje talenty są równie realne i równie wartościowe. Po prostu brzmią trochę inaczej.